| Eyðum ekki peningum HÍ í tóma steypu! |
| Miðvikudagur, 12 Nóvember 2008 11:58 |
|
Svar við grein Stúdentaráðsliða Vöku, Jóhanns Más Helgasonar, sem birtist í síðasta Vakandi þar sem höfundur lýsir þeirri skoðun sinni að fjármunir Háskólans eigi að fara í að fjölga bílastæðum, malbika malarstæði og koma í veg fyrir gjaldskyldu í skeifunni. Háskóli Íslands stendur frammi fyrir mörgum verkefnum sem þarf að koma í framkvæmd og flest kosta þau peninga. Nóg væri að nefna húsnæðisskort, opnunartíma Bókhlöðunnar, lægra verð í Hámu, fleiri stúdentaíbúðir og skólagjaldalausan skóla um leið og það þarf að koma HÍ í raðir bestu háskóla heims. Þetta eru allt brýn verkefni sem tæpast eru til nægir fjármunir fyrir, sérlega þegar harðna tekur á dalnum. Þá vaknar sú spurning innan Röskvu hvernig eigi og skuli forgangsraða þeim takmörkuðu peningum sem eru fyrir hendi? Stúdentaráð Háskóla Íslands berst fyrir þeim hagsmunum sem það telur mikilvægast fyrir alla stúdenta á þeim erfiðu tímum sem nú ganga í garð en um leið gerir ráðið sér grein fyrir því að ekki er úr miklum peningum að moða. Það má því ekki eyða því sem við fáum í tóma steypu í formi betri og fleiri bílastæða eins og Jóhann Már Vökuliði leggur til! Það er sjálfsagt að nemendur líkt og aðrir borgi fyrir þau gæði sem þeir nýta, enginn hefur efni á að borga lúxus fyrir aðra í dag, ekki einu sinni ríkið. Malbikuð bílastæði eru gæði, sérstaklega í miðborginni og þau kosta samfélagið gríðarlegar fjárhæðir. Þess vegna hefur komið upp sú hugmynd að taka gjald fyrir þau bílastæði sem eru í skeifunnu fyrir framan aðalbyggingu HÍ. Er þá verið að brjóta á rétti stúdenta til þess að eiga bíl? Bílastæðin í skeifunni eru sárafá miðað við heildarfjölda bílastæða á háskólasvæðinu og ákvörðun um gjaldtöku þeirra hefur legið í loftinu í fjölda mánaða hjá Háskólaráði. Stúdentaráð hefur lagst gegn gjaldtöku í skeifunni en verið borið ofurliði yfirstjórnar og heildarstefnu á grænu formi. Þegar ákvörðun hefur verið tekin bendir ráðið aðallega á tvo hluti; að enginn munur verði á gjaldi fyrir starfsfólk og stúdenta, allir greiði jafnt fyrir stæðin. Auk þess leggur ráðið til að þeir fjármunir sem safnast kringum bílastæðin renni í sjóð stúdentum til handa. Um leið og gjaldtakan er ætluð til þess að styðja þá sem vilja stoppa stutt í Hámu eða bóksölunni er hún um leið hluti af heildstæðri stefnu háskólans sem miðar að því að ýta undir almenningssamgöngur starfsfólks og stúdenta og grænni ferðamáta en einkabílinn er. Samræmist það fullkomlega stefnu Röskvu í umhverfismálum og þess vegna er erfitt að líta framhjá kostum sem gjaldtakan er. En aftur að Vökuliðanum Jóhanni Má sem setur fram þá hugmynd í ofannefndri grein að malbika öll malarstæðin á háskólasvæðinu, væntanlega að meina mölina út í Vatnsmýri framan við aðalbygginguna og við hliðina á Odda og Öskju. Með það fyrir augum að geta gengið þurrum fótum inn í kennslutíma á lakkskónum. Kostnaður við slíkar framkvæmdir hleypur á mörgum milljónum, reyndar er talið að hvert bílastæði á þessum stað í borginni kosti a.m.k. 3 milljónir og stæðin sem um er rætt eru um 600. Það gera því 1800 milljónir. Kostnaðurinn við að rífa malbikið upp er einnig gríðarlegur en það þyrfti að gera þegar byggja á framtíðarhúsnæði á þessum svæðum. Þetta eru nefnilega ekki eingöngu bílastæði heldur verðandi húsgrunnar! Það er því ansi dýr framkvæmd fyrir það eitt að halda fótum stúdenta þurrum. Öllu hagkvæmara væri að kaupa stígvél handa öllum nemendum. (Stígvél fyrir 13.500 stúdenta á tilboði í Rúmfatalagernum kosta 13.365.000 krónur). Færri stúdentar en nú munu hafa efni á einkabílum þegar kreppan skellur almennilega á samfélaginu og þess vegna ætti fjölgun einkastæða ekki að vera efst á forgangslista HÍ. Skólayfirvöld eiga hins vegar ekki að koma í veg fyrir að fólk geti notað bílana sína. Stúdentaráð á einnig að þrýsta á um úrbætur í þessum málum sem öðrum, raunhæfar úrbætur í takt við aðstæður í þjóðfélaginu sem stúdentadælulykill Atlantsolíu er dæmi um. Þegar öllu er á botninn hvolft er það samfélagsleg skylda háskólayfirvalda, Röskvu og Stúdentaráðs að hvetja fólk með ýmsum aðgerum að nota umhverfisvænni og orkusparandi ferðamáta. HÍ liggur mjög vel við almenningssamgönguleiðum en þær mætti efla til muna. Íslenska þjóðin hefur valið einkabílinn sem sinn helsta ferðamáta með afgerandi hætti, að minnsta kosti í góðæri. Það hafa stúdentar við HÍ hins vegar ekki gert og eru eflaust sá þjóðfélagshópur með bílpróf sem notar hann minnst ef undanskyldir eru ellilífeyrisþegar. Nú stöndum við því miður frammi fyrir nýjum tímum þar sem ríkið er orðið mjög skuldsett og atvinnuleysi eykst. Íslendingar munu þurfa að velja aftur og eru grænni sjónarmið vel við hæfi þegar að því kemur. Í lok greinar sinnar kemur Jóhann Már inn á skemmtilegan punkt en þar beinir hann tilmælum sínum til stjórnvalda um að „auðvelda umferðaræðar til og frá háskólanum“. Ekki fæ ég skilið hvað felst í þessari setningu en líklegast óskar hann eftir að helstu stofnæðar umferðakerfisins verði færðar inn á háskólalóðina eða hann óskar eftir sérstakri stúdentaakrein eftir Hringbrautinni. Þetta er háleit hugmynd á þeirri leið að gera miðborg Reykjavíkur og háskólasvæðið að bandarísku úthverfi en þeir eru fáir sem vilja sjá þá hugmynd rísa í Vatnsmýrinni. Um leið er hún óúthugsuð og lyktar af popúlisma. Til viðbótar við það að vera afleit framtíðarsýn fer hugmyndin þvert á stefnu Vöku sem hefur hingað til verið að einbeita sér einungis að málefnum sem snerta stúdenta beint, eða að minnsta meðan þeir eru innan veggja Háskólans og neita að vera pólitískt þrýstiafl eins og Röskva. Með greininni sinni sannar hann að slíkt er nærri ógerlegt því umferðaræðar eru sannarlega stærra verk en unnið verður innan veggja háskólans. Vökudrengurinn hnykkir út með eftirfarandi setningu: „því öll höfum við eitthvað betra við tímann að gera en að dúsa í umferðaröngþveiti.“ Þetta er auðvitað hrópandi þversögn við grein sem telur háskólayfirvöld beita bellibrögðum við að pína okkur til að hjóla, taka strætó eða ganga í skólann en leggur þess í stað til að auðvelda sem flestum að koma á einkabíl. Þetta er þó ekki þversögn ef að lögð yrði sérstök hraðbraut inn á háskólasvæðið en ég hélt í alvöru að það væri bara mjög fyndinn brandari. Á þessum tímum er það ekki bara ómöguleg krafa heldur einnig argasti dónaskapur, hræðileg forgangsröðun og óvirðing, að helsta krafa námsmanna sé að heimta fleiri bílastæði, malbikun gamalla og að ekki verði tekin upp gjaldskylda í bestu stæðin. Hvers konar skilaboð eru það út í samfélagið, til stúdenta og Íslendinga sem eru að missa vinnuna, springa á yfirdrætti vegna námslána, eða taka á sig launalækkanir á vinnustöðum?
Sigurður Kári Árnason |
